Jak postępować przy złamaniu dużego palca u stopy, aby uniknąć rozwoju tzw. stawu rzekomego

Złamanie palca to w rzeczywistości złamanie paliczków. Jest to uraz, który może wymagać operacji (w zależności od stopnia skomplikowania). Zawsze jednak konieczna jest podjęcie odpowiedniego leczenia i rehabilitacji, aby uniknąć powikłań m.in. wystąpienia tzw. stawu rzekomego.

Staw rzekomy może powstać nawet jeśli kość została poprawnie zespolona i unieruchomiona. Niestety na pierwszym etapie leczenia jest go trudno zdiagnozować. Może prowadzić do stopniowo postępujących zmian zwyrodnieniowych i zniekształceń w obrębie dużego palca.

Staw rzekomy - objawy

Staw rzekomy jest ubytkiem w kości, który zamiast właściwą tkanką kostną, zostaje wypełniony tkanką włóknistą w miejscu, w którym powinny prawidłowo zrosnąć się odłamki. W konsekwencji połączenie pozostaje ruchome - mimo zastosowanego usztywnienia. Najczęściej do zmian dochodzi na skutek niewłaściwego zespolenia lub rozległego urazu w obrębie tkanek towarzyszących. Przyczyną mogą być też przemieszczające się odłamki, stan zapalny, ale też niektóre choroby (np. cukrzyca, osteoporoza, nadczynność przytarczyc itd.). Chociaż w przypadku dużego palca u stopy jest to mało prawdopodobne (z racji znacznego bólu odczuwanego przy chodzeniu), staw rzekomy może powstać jako skutek zbyt szybko podjętego leczenia.

Ponieważ schorzenie rozwija się długo, alarmującym objawem powinien być przede wszystkim utrzymujący się ból, któremu często towarzyszy zaczerwienienie, obrzęk i podwyższona temperatura w okolicy urazu. Dyskomfort będzie się nasilał, prowadząc do ograniczenia ruchomości palca, a także widocznych zniekształceń. Jest to sygnał, że należy pilnie skonsultować się z lekarzem.

Potwierdzić zmianę chorobową można tylko wykonując zdjęcie RTG, jednak dopiero po około 9. miesiącach od urazu.

Staw rzekomy - postępowanie

Podstawą leczenia stawu rzekomego jest odpowiednia rehabilitacja. Dobre wyniki dają zabiegi krioterapii (terapia zimnem), magnetoterapii, z wykorzystaniem ultradźwięków i lasera. Z powodzeniem stosowane są masaże lecznicze poprawiające ukrwienie w obrębie uszkodzonego miejsca, a przez to wpływające na procesy gojenia się (np. masaż kontralateralny). Najnowsze badania wykazują również skuteczność zastosowania komórek macierzystych, wstrzykiwanych bezpośrednio w miejsce uszkodzenia. Pobudzają one proces wzrostu tkanki kostnej, która zaczyna wypełniać chorobowo zmienione miejsce. Jeśli zachodzi uzasadnione ryzyko zmian chorobowych, zabiegi można wprowadzić już na wczesnym etapie leczenia, w formie profilaktyki.

W bardziej skomplikowanych przypadkach konieczna może okazać się operacja, polegająca na zastosowaniu przeszczepów kości lub metalowych łączników, za pomocą których dokonuje się zespolenia.

Skuteczność zabiegów rehabilitacyjnych można też zwiększyć przez zastosowanie odpowiedniej diety bogatej w witaminę D, wapń i białko, czyli składniki, które są budulcem kości. Dieta jest również ważnym elementem profilaktyki.