Leczenie dyskopatii lędźwiowej – najchętniej stosowane i najbardziej skuteczne metody
Dyskopatia lędźwiowa to jedna z najczęściej diagnozowanych chorób kręgosłupa. Nazywana przez lekarzy schorzeniem naszych czasów, dotyka zarówno młodych jak i starszych. Dyskopatia lędźwiowa najczęściej objawia się tępym bólem, który promieniuje aż do kończyn i kolan. Dolegliwości zmniejszają się w pozycji leżącej i nasilają podczas chodzenia.
Schorzenie krążka międzykręgowego jest najczęściej pierwszym etapem choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Dochodzi do tworzenia się przepukliny, która zaczyna wywierać spory nacisk na lędźwia. Silny ból pojawiający się w dole pleców, uczucie mrowienia, drętwienie kończyn dolnych, to tylko niektóre z objawów schorzenia.
Do czynników zwiększających ryzyko dyskopatii lędźwiowej zalicza się między innymi:
- siedzący tryb życia;
- stres;
- palenie papierosów;
- niezdrową dietę.
Wspomniane uwarunkowania mogą leżeć też u źródeł dyskopatii szyjnej czy piersiowej.
Jak leczyć dyskopatię lędźwiową?
Przy leczeniu dyskopatii lędźwiowej wyróżnia się metodę zachowawczą oraz chirurgiczną.
Często wystarczające jest zastosowanie pierwszej z wymienionych dróg, która obejmuje podawanie choremu leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych oraz kilkudniowy odpoczynek. Często przeprowadza się także terapię ciepłem oraz terapię ułożeniową w tzw. trójzgięciu w stawach biodrowych oraz kolanowych.
W tej fazie choroby nie należy przeciążać kręgosłupa. Po złagodzeniu ostrego stanu warto pomyśleć o rehabilitacji poprzez ćwiczenia ruchowe oraz fizykoterapię.
Odpowiednio dobrany program ćwiczeń wzmocni mięśnie pleców, których zadaniem jest zmniejszanie wszelkich przeciążeń, na które narażony jest kręgosłup. Ćwiczenia wpływają też na lepsze ukrwienie tkanek przykręgosłupowych i wspierają transport pożytecznych substancji do krążka międzykręgowego, co przyczynia się do szybszej rekonwalescencji.
Dyskopatia lędźwiowa – wskazania do leczenia operacyjnego
Stanowczym wskazaniem do przeprowadzenia operacji jest nagły ból, który przechodzi w objawy porażenia i potwierdzone zajęcie kanału kręgowego.
Potwierdzenie tych czynników jest jednak możliwe tylko dzięki przeprowadzonej wcześniej diagnostyce obrazowej, czyli wykonaniu badań, takich jak rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa bądź RTG.
Operację przeprowadza zazwyczaj neurochirurg, a najczęściej stosowaną metodą jest tzw. fenestracja, czyli usunięcie dysku. Chirurg tworzy nacięcie od 1 do 3 centymetrów, odsuwa mięśnie kręgosłupa, a następnie wycina z tylnych powierzchni łuków „okno" oraz usuwa dysk.
Można też usunąć dysk za pomocą specjalnych wierteł wbijanych przez skórę. Na szczęście lekarze oferują dziś wiele mniej inwazyjnych zabiegów, które nie będą wymagały użycia skalpela. Zalicza się do nich między innymi przezskórną laserową dekompresję dysku (PLLD), termonukleoplastykę (IDET) oraz mikroendoskopową dyscektomię (MED). Zabiegi trwają krótko, ostatni z nich jest refundowany przez służbę zdrowia, a na efekty nie trzeba długo czekać.
Czytaj więcej:
