Operacja kolana - jak rehabilitować, aby zmniejszyć ryzyko powikłań?

Operacja kolana w przypadku niektórych pacjentów jest rozwiązaniem koniecznym. Dotkliwy ból potrafi uniemożliwić wykonywanie podstawowych czynności jak chodzenie, wstawanie czy siadanie. Właściwe rozpoznanie i diagnoza pomagają dobrać najlepszą formę leczenia, dopasowaną do rodzaju urazu lub zwyrodnienia.

Operacja stawu kolanowego najczęściej wiąże się z rozległymi zmianami zwyrodnieniowymi, do których dochodzi z wiekiem (zużycie chrząstki stawowej) lub które są następstwem urazu, nawet jeśli miał miejsce wiele lat wcześniej. Ważnym elementem leczenia jest właściwie prowadzona rehabilitacja, która pomaga uniknąć powikłań.

Rehabilitacja po operacji stawu kolanowego

Operacja kolana, która często wymaga zastosowania endoprotezy, niesie za sobą konieczność właściwego postępowania pooperacyjnego, którego kluczowym elementem jest rehabilitacja. Jej pierwszy etap rozpoczyna się już w szpitalu - pomoc fizjoterapeuty jest konieczna, aby pacjent mógł ponownie nauczyć się wykorzystywać staw i poruszać nim. Po pionizacji konieczne są kule rehabilitacyjne, ponieważ kończyna nie powinna być poddawana zbyt dużym obciążeniom, a na kolejnych etapach właściwie dobrany stabilizator.

Jeśli operacja dotyczyła tkanek miękkich (metoda artroskopowa) i nie wymagała wstawienia endoprotezy, podstawą rehabilitacji każdego stawu jest stopniowo wprowadzany ruch, który zwiększa dopływ krwi, a tym samym przyspiesza regenerację uszkodzonych struktur, powodując ich odżywienie. Dobry efekt dają zabiegi krioterapii i fizykoterapii, prowadzonej z zastosowaniem pola magnetycznego. Zimno powoduje obkurczenie naczyń krwionośnych, a tym samym zmniejszenie dolegliwości bólowych i obrzęku. Z kolei pole magnetyczne przyspiesza gojenie.

Kiedy konieczna jest endoproteza?

Endoproteza jest niekiedy ostateczną szansą na powrót do normalnej sprawności. Z jej pomocą można w całości lub częściowo zastąpić staw kolanowy lub jego uszkodzone elementy. Wskazaniem do wszczepienia może być zaawansowana choroba zwyrodnieniowa i zmiany, do których doprowadziła w obrębie stawu; przewlekłe i nawracające stany zapalne, ale też bardzo rozległy uraz np. na skutek wypadku komunikacyjnego lub upadku z dużej wysokości. Dodatkowo z wiekiem zmniejszona zostaje ilość mazi stawowej, która odpowiada za odżywienie stawu i jego ruchomość. Na tego typu operację kwalifikowane są też osoby z wadami postawy np. przy zdiagnozowanej szpotawości lub koślawości.

Dobór protezy i materiału, z którego jest wykonana zawsze należy od rodzaju uszkodzenia. Protezy całościowe stosuje się tylko w przypadku znacznego uszkodzenia większości elementów stawu, gdzie podjęcie innego leczenia nie będzie skuteczne.