Pierwsze objawy zespołu cieśni nadgarstka. Jak rozpoznać ZCN?

Drętwienie i ból palców, który nasila się w nocy – takie są pierwsze objawy zespołu cieśni nadgarstka. Choroba coraz częściej dopada ludzi młodych, trzykrotnie bardziej narażone na wspomniane dolegliwości są kobiety. Jeżeli udało Ci się zaobserwować niepokojące objawy, nie zwlekaj z wizytą u ortopedy. Niewykluczone, że jedynym i najbardziej skutecznym wyjściem z sytuacji będzie operacja nadgarstka.

Do urazu dochodzi, gdy mamy do czynienia z uciskiem na nerw pośrodkowy, umieszczony w kanale nadgarstka. Prawie 90 proc. kontuzji spowodowanych jest wykonywaniem powtarzających się czynności, takich jak praca przy komputerze czy gra na instrumencie.

Wszystko zaczyna się bardzo niepozornie. Osoby cierpiące na ZCM budzą się w nocy z powodu bólu i mrowienia rąk, na drugi dzień pojawiają się trudności z utrzymaniem w dłoniach niewielkich przedmiotów. Objawy te często są jednak ignorowane i zagłuszane tabletkami przeciwbólowymi.

Zespół cieśni nadgarstka – diagnoza

Najprostszym i najczęściej stosowanym sposobem na wykrycie zespołu cieśni nadgarstka będzie z pewnością wywiad i przeprowadzone testy kliniczne.

Niektóre z nich są na tyle łatwe, że możemy zrobić je samodzielnie, jeszcze przed wizytą u specjalisty. Z całą pewnością jednak nie należy rezygnować z pomocy lekarza, wykonany na własną rękę test nie zastąpi fachowej diagnozy!

Jaki test wykonać, by zdiagnozować zespół cieśni nadgarstka?

Test Phalena:

Należy wyprostować ręce przed siebie i zgiąć w łokciu tak, by utworzyć kąt prosty. Następnie należy maksymalnie zgiąć nadgarstek, jak gdyby palcami chciało się dotknąć jego wewnętrznej strony. W tej pozycji należy wytrzymać minutę. Warto pamiętać też, by dłonie i palce pozostały rozluźnione. Jeżeli mamy do czynienia z zespołem cieśni nadgarstka, bardzo szybko poczujemy drętwienie, mrowienie lub uczucie, jak gdyby wzdłuż nerwu „przebiegał prąd".

Odwrócony test Phalena:

Dłonie należy złożyć jak do modlitwy, palce wyprostować, łokcie odciągnąć na boki tak, by nadgarstki pozostały maksymalnie zgięte, a palce naciskały na siebie. Jeżeli borykamy się z zespołem cieśni nadgarstka, w ciągu 10–15 sekund poczujemy dotkliwy ból.

Test opaski uciskowej:

Na ramię należy założyć opaskę ciśnieniomierza oraz napompować ją powyżej zwyczajnego dla danej osoby ciśnienia skurczowego. Mrowienie i drętwienie ręki w nadgarstku może sugerować zespół cieśni nadgarstka.

Test Tinela:

W tym wypadku trzeba poprosić drugą osobę o delikatne opukanie okolic nadgarstka. To „badanie" można wykonać np. za pomocą płaskiej końcówki długopisu. Nadgarstek opukujemy po wewnętrznej stronie i posuwamy się o 2–3 centymetry ku wewnętrznej stronie dłoni. Takie badanie u chorych na ZCN wywołuje zazwyczaj mrowienie i ból.

Zespół cieśni nadgarstka – metody leczenia

Zdiagnozowany zespół cieśni nadgarstka z pewnością zaczniemy od leczenia fizykoterapią. Początkowo czeka nas noszenie opaski elastycznej oraz zażywanie sporych dawek witaminy B6. Jeżeli takie sposoby nie skutkują, lekarz zaleci najprawdopodobniej nieużywanie chorej ręki nawet przez kilka miesięcy, a także zastrzyki z kortyzonu.

Zdarza się jednak, że i takie środki okazują się niewystarczające, wtedy skuteczna staje się już tylko operacja. Polega ona na zwiększeniu przestrzeni w kanale nadgarstka poprzez przecięcie więzadła poprzecznego. Rekonwalescencja i zrastanie może potrwać nawet kilka miesięcy, na szczęście ucisk już nie powraca.

Zabieg może być wykonany metodą otwartą lub endoskopową. Jeżeli dotkliwy ból i mrowienie nie ustają, a najprostsze metody zdają się zawodzić – nie bójmy się radykalnych rozwiązań. Sprawnie wykonana operacja może przynieść szybką i ostateczną ulgę.