Przyczyny i leczenie zwichniętego barku

Rehabilitacja po zwichnięciu barku obejmuje m.in. zabiegi laserowe, terapię manualną i kinesiotaping. Bardzo ważne są też ćwiczenia zwiększające ruchomość i stabilizujące staw.

Zwichnięty bark: przyczyny, leczenie i rehabilitacja urazu

Zwichnięcie barku najczęściej bywa skutkiem urazu lub upadku z wysokości. Wyróżnia się przednie i tylne zwichnięcie. Jego leczenie obejmuje nastawienie barku, założenie gipsu bądź temblaka, a po zagojeniu torebki stawowej - rehabilitację.

Zwichnięcie barku to jeden z częstych urazów, który spotyka sportowców. Występuje też u osób z zachwianiem równowagi, którzy mają problem z uchronieniem się przed upadkiem. Skutkuje on często bolesnym uszkodzeniem stawu ramiennego.

Przyczyny zwichnięcia barku

Zwichnięcie barku najczęściej jest następstwem urazu powstałego na skutek uprawiania sportu. Zwykle bywa on związany z upadkiem na zewnętrzną część ramienia. Może się też wiązać z upadkiem na wyprostowane i odwiedzione w bok ramię. Inną przyczyną uszkodzenia stawu barkowego jest wykręcenie przez kogoś ramienia, upadek z wysokości bądź też silne uderzenie. Zależnie od tego, w którym kierunku głowa kości ramiennej przemieściła się w stosunku do panewki łopatki, można wyróżnić dwa rodzaje zwichnięcia barku. Pierwszym z nich jest przednie zwichnięcie stawu ramiennego. W tym przypadku głowa kości ramiennej w stosunku do panewki przesuwa się do dołu oraz do przodu. To najczęściej spotykany rodzaj uszkodzenia barku, który ma tendencję do nawracania. Druga możliwość obejmuje tylne zwichnięcie stawu ramiennego powiązane z przemieszczeniem głowy kości ramiennej w tył w stosunku do łopatki. To rzadziej występujący uraz, który dotyczy zwykle motocyklistów po wypadkach. Wyróżnia go trudność w diagnozowaniu go, a także leczeniu.

Leczenie zwichniętego barku

Zwichnięcie barku leczy się na podstawie obrazu ze zdjęcia rentgenowskiego (RTG). Dzięki niemu możliwa jest dokładna diagnostyka urazu. RTG pozwala stwierdzić, do jakiego rodzaju zwichnięcia doszło: przedniego czy też tylnego. Kolejny krok to nastawienie barku, a następnie założenie temblaka lub gipsu poszkodowanemu. Powinien go nosić dotąd, aż torebka stawowa zagoi się całkowicie. Zwichnięcie barku jest związane z bólem, na który stosowane są leki przeciwbólowe do kupienia na receptę. Poruszanie ramieniem jest możliwe dopiero kilka tygodni po zwichnięciu. Ważne, by pacjent robił to delikatnie i stopniowo. Powikłania zwichniętego barku zazwyczaj wiążą się z koniecznością wykonania operacji.

Zwichnięcie barku - rehabilitacja

Po urazie bardzo ważna jest też rehabilitacja obejmująca ćwiczenia (kinezyterapię). Dobrze, aby odbywały się w asyście specjalisty lub zostały przez niego zaproponowane. Po pierwsze, obejmują niezbyt forsowne ćwiczenia wykonywane bez obciążenia. Następnym etapem są ruchy mające na celu stabilizację stawu oraz zwiększenie siły mięśniowej. Po każdym treningu do ramienia warto przyłożyć okład z lodu, dzięki któremu ból związany z wysiłkiem i obrzęk będą mniejsze. Kinezyterapii osób po zwichnięciu barku towarzyszy też terapia manualna, poprawiająca ruchomość stawu i odblokowująca go. Ponadto warto zastosować kinesiotaping, czyli plastrowanie dynamiczne, terapię manualną, a także fizykoterapię (pole magnetyczne, laser lub ultradźwięki.

Agnieszka Wadowska